چند سالی ست حوالی 26 بهمن ماه (14 فوریه) که می شود هیاهو و هیجان را در خیابان ها می بینیم. مغازه های اجناس کادوئی لوکس و فانتزی غلغله می شود.همه جااسم .valentinبه گوش می خورد.

از هر بچه مدرسه ای که در مورد والنتاین سوال کنی می داند که "در قرن سوم میلادی که مطابق می شود با اوایل امپراطوری ساسانی در ایران، در روم باستان فرمانروایی بوده است بنام کلودیوس دوم.کلودیوس عقاید عجیبی داشته است از جمله اینکه سربازی خوب خواهد جنگید که مجرد باشد. از این رو ازدواج را برای سربازان امپراطوری روم قدغن می کند.کلودیوس به قدری بی رحم وفرمانش به اندازه ای قاطع بود که هیچ کس جرات کمک به ازدواج سربازان را نداشت.اما کشیشی به نام والنتیوس(والنتاین)،مخفیانه عقد سربازان رومی را با دختران محبوبشان جاری می کرد.کلودیوس دوم از این جریان خبردار می شود و دستور می دهد که والنتاین را به زندان بیندازند. والنتاین در زندان عاشق دختر زندانبان می شود .سرانجام کشیش به جرم جاری کردن عقد عشاق،با قلبی عاشق اعدام می شود.....بنابراین او را به عنوان فدایی وشهید راه عشق می دانند و از آن زمان نهاد و سمبلی می شود برای عشق!"
اما کمتر کسی است که بداند در ایران باستان، نه چون رومیان از سه قرن پس از میلاد، که از بیست قرن پیش از میلاد، روزی موسوم به روز عشق بوده است.!جالب است بدانید که این روز در تقویم جدید ایرانی دقیقا مصادف است با 29 بهمن، یعنی تنها 3 روز پس از والنتاین فرنگی! این روز "سپندار مزگان" یا "اسفندار مزگان" نام داشته است. فلسفه بزرگداشتن این روز به عنوان "روز عشق" به این صورت بوده است که در ایران باستان هر ماه را سی روز حساب می کردند و علاوه بر اینکه ماه ها اسم داشتند، هریک از روزهای ماه نیز یک نام داشتند. بعنوان مثال روز اول "روز اهورا مزدا"، روز دوم، روز بهمن ( سلامت، اندیشه) که نخستین صفت خداوند است، روز سوم اردیبهشت یعنی "بهترین راستی و پاکی" که باز از صفات خداوند است، روز چهارم شهریور یعنی "شاهی و فرمانروایی آرمانی" که خاص خداوند است و روز پنجم "سپندار مذ" بوده است. سپندار مذ لقب ملی زمین است. یعنی گستراننده، مقدس، فروتن. زمین نماد عشق است چون با فروتنی، تواضع و گذشت به همه عشق می ورزد. زشت و زیبا را به یک چشم می نگرد و همه را چون مادری در دامان پر مهر خود امان می دهد. به همین دلیل در فرهنگ باستان اسپندار مزگان را بعنوان نماد عشق می پنداشتند. در هر ماه، یک بار، نام روز و ماه یکی می شده است که در همان روز که نامش با نام ماه مقارن می شد، جشنی ترتیب می دادند متناسب با نام آن روز و ماه. مثلا شانزدهمین روز هر ماه مهر نام داشت و که در ماه مهر، "مهرگان" لقب می گرفت. همین طور روز پنجم هر ماه سپندار مذ یا اسفندار مذ نام داشت که در ماه دوازدهم سال که آن هم اسفندار مذ نام داشت، جشنی با همین عنوان می گرفتند.

سپندار مزگان جشن زمین و گرامی داشت عشق است که هر دو در کنار هم معنا پیدا می کردند. در این روز زنان به شوهران خود با محبت هدیه می دادند. مردان نیز زنان و دختران را بر تخت شاهی نشانده، به آنها هدیه داده و از آنها اطاعت می کردند.

ملت ایران از جمله ملت هایی است که زندگی اش با جشن و شادمانی پیوند فراوانی داشته است، به مناسبت های گوناگون جشن می گرفتند و با سرور و شادمانی روزگار می گذرانده اند. این جشن ها نشان دهنده فرهنگ، نحوه زندگی، خلق و خوی، فلسفه حیات و کلا جهان بینی ایرانیان باستان است. از آنجایی که ما با فرهنگ باستانی خود ناآشناییم شکوه و زیبایی این فرهنگ با ما بیگانه شده است. نقطه مقابل ملت ما آمریکاییها هستند که به خود جهان بینی دچار می باشند. آنها دنیا را تنها از دیدگاه و زاویه خاص خود نگاه می کنند. مردمانی که چنین دیدگاهی دارند، متوجه نمی شوند که ملت های دیگر شیوه های زندگی و فرهنگ های متفاوتی دارند. آمریکاییها بشدت قوم پرستند و خود را محور جهان می دانند. آنها بر این باورند که عادات، رسوم و ارزش های فرهنگی شان برتر از سایرین است. این موضوع در بررسی عملکرد آنان بخوبی مشهود است. بعنوان مثال در حالی که این روزها مردم کشورهای مختلف جهان معمولا به سه، چهار زبان مسلط می باشند، آمریکاییها تقریبا تنها به یک زبان حرف می زنند. همچنین مصرانه در پی اشاعه دادن جشن ها و سنت های خاص فرهنگ خود هستند.
"اطلاع داشتن از فرهنگ های سایر ملل" و "مرعوب شدن در برابر آن فرهنگ ها" دو مقوله کاملا جداست.با مرعوب شدن در برابر فرهنگ و آداب و رسوم دیگران، بی اینکه ریشه در خاک، در فرهنگ و تاریخ ما داشته باشد، اگر هم به جایی برسیم، جایی ست که دیگران پیش از ما رسیده اند و جا خوش کرده اند!
برای اینکه ملتی در تفکر عقیم شود، باید هویت فرهنگی تاریخی را از او گرفت. فرهنگ مهم ترین عامل در حیات، رشد، بالندگی یا نابودی ملت ها است. هویت هر ملتی در تاریخ آن ملت نهاده شده است. اقوامی که در تاریخ از جایگاه شامخی برخوردارند، کسانی هستند که توانسته اند به شیوه مؤثرتری خود، فرهنگ و اسطوره های باستانی خود را معرفی کنند و حیات خود را تا ارتفاع یک افسانه بالا برند. آنچه برای معاصرین و آیندگان حائز اهمیت است، عدد افراد یک ملت و تعداد سربازانی که در جنگ کشته شده اند نیست؛ بلکه ارزشی است که آن ملت در زرادخانه فرهنگی بشریت دارد.
شاید هنوز دیر نشده باشد که روز عشق را از 26 بهمن(Valentine)

وقتی پرنده افتاد از ارتفاع پرواز

وقتی غنچه پژمرد در اضطراب گلدان

ای صادقانه ی عشق

از وحشت جدایی من نیز گریه کردم

راز گویان هر دو غمگین هر دو شاد            هر و بودیم از همه عالم جدا

تکیه بر بازوی من می داد نرم                   شعله ور از سوز خواهش ها تنش

لرزشی بر جان من می ریخت نرم            ناز آن بازو به به بازو رفتنش

در نگاهش با همه پرهیز و شرم               برق می زد آرزویی دلنشین

در دل من با همه افسردگی                    موج می زد اشتیاقی آتشین

                      زیر نور ماه...دور از چشم غیر

چشمها بر یکدگر می دوختیم

                                       هر نفس صد راز می گفتیم و باز

                                                                                     در غم ناگفته ها می سوختیم

نسترن ها از سر دیوار ها                       سر کشیدند از صدای پای ما

ماه می پیماییدمان از روی بام                 عشق می جوشید در رگهایمان

سابه هامان مهربانتر بی دریغ                  یکدگر را تنگ در بر داشتند

تا میان کوجهای با صد ملال                     دست از آغوش هم برداشتند

                                    باز هنگام جدایی سر رسید

                               سینه ها لرزان شد و دلها شکست

خنده ها در لرزش لبها گریخت                 اشک ها بر روی رویا ها نشست

چشم جان من به ناکامی گریست           برق اشکی در نگاه او دوید

نسترن ها سر به زیر انداختند                 ماه را ابری به کام خود کشید

تشنه تنها خسته جان آشفته دل            در دل شب من سر سپردم راه خویش

تا بگریم در غمش دیوانه وار                    خلوتی می خواستم دلخواه خویش

                                                                                                     فریدون مشیری

بعد از یه مدت طولانی دوباره شرو ع کردم به نوشتن.بر می گرده به یک سال قبل.آره بهمن ۸۴.کاملا یادم می آد.داقون بودم حسابی به هم ریخته بودم.خدا کنه واسه ی هیچ کدومتون پیش نیاد.برای  همتون آرزوی موفقیت دارم.یه بار دیگه هم از همتون کمال تشکر رو دارم بخاطر نظر های قشنگتون.

                                                    *** 

امشب می خوام بگم برات                از بازی های سرنوشت

که توی زندگی چقدر                        غُصه ها رو باید نوشت

                          ************

امشب می خوام بگم یرات                دنیا چه بی وفا شده

تو سرنوشتمون فقط                         عاشقی آواره شده

                          ************                            

درد و دلا چه پیر شدن                      قصه هامون دلگیر شدن

قفل های قلب آدما                          تا می تونن بی کلید شدن

                          ************

توی دلامون فاصله است                  شبامونم چه مسخره است

شکنجه می شن عاشقا                 وقتی معشو قشون بی حوصله است

                          ************         

تا خود صبح با چشم اشک              خدامون رو صدا زدم

تا که فقط بهت بگم                         دوست دارم  عاشقتم

سعی کن تنها باشی...

             زیرا تنها به دنیا آمدی و تنها از دنیا خواهی رفت.

بگذار عظمت عشق را درک نکنی...

            زیرا آنقدر عظیم است که تو را نابود خواهد کرد.

بگذار خانه ی عشقت خالی ار وجود باشد...

            زیرا اگر عشقی در آن منزل کند به ویرانه های آن هم رحم نخواهد کرد.

اما                                                     

    اگر عاشق شدی سعی کن یک نفر را دوست داشته باشی و سعی کن عشقی که داری پاک باشد.

به خنده ی او بخند و با گربه ی او گریه کن

                                                        و

                                                         تنها برای عشق خود قدم بردار

من و دلتنگی و ماه و یاد تو

                                     همه شب نشسته ایم کنار رد پای تو

می گیم از اونوقتا که با ما بودی

                                   مثل آسمون بودی کم نبودی

پیش ما لیلی و مجنون کم بودن

                                   پیش ما شیرین و فرهاد گم بودن

نمی دونم چی شد و یه روز سرد

                                   تنها موندم مثل اون غنچه زرد

خواستم اولش به روت من نیارم

                                   اما دیدم خودمم که میشکنم

بعدشم رفتی و تنها تر شدم

                                  با تو من مثل غریبه ها شدم

من و دلتنگی و ماه و یاد تو

                                  همه شب نشسته ایم کنار رد پای تو

سلام دوستای گلم.این پست قدیمیه ولی نمی دونم چرا پاک شده.حالا مهم نیست مهم ابنه که دوباره می تونیم ببینیمش مگخ نه؟؟؟؟؟؟

دیگه چشمام واسه چشمای تو رنگی نداره

دیگه حرفام واسه تو نرمی وتازگی نداره

چی شده که دوست نداری دیگه ما با هم باشیم؟

نکنه اونم واست قصه هایرنگی می آره؟

اما نه کاش بدونی هر کسی عاشق نمی شه

یا شاید بشه ولی صافی و سادگی نداره

اگه روزی شد که اون دیگه نگاه تو نکرد

بدون این رو که دلش رنگ صداقت نداره

اون روزی که من شنیدم یکی باز نقشه داره

گفتم عادت میکنی اینم یه جوری میپره

کاش میدونستیتوی تاریکی شب

یکی تا ابد دلش هوای چشماتو داره

نوشته شده توسط هدی در پنجشنبه چهاردهم دی 1385 و ساعت 18:10

یه روز بهم گفت:"می خوام باهات دوست باشم.آخه میدونی من اینجا خیلی تنهام."بهش لبخند زدم و گفتم:"آره می دونم فکر خوبیه منم خیلی تنهام."یه روز دیگه بهم گفت:"می خوام تا ابد باهات بمونم.آخه میدونی من اینجا خیلی تنهام."بهش لبخند زدم و گفتم:"آره می دونم فکر خوبیه منم خیلی تنهام."یه روز دیگه گفت:"می خوام برم یه جای دور جایی که هیچ مزاحمی نباشه بعد که همه چیز رو به راه شد تو هم بیا.آخه میدونی من اینجا خیلی تنهام."براش لبخند کشیدم و زیرش نوشتم:"آره می دونم فکر خوبیه منم خیلی تنهام."حالا دیگه  اون تنها نیست و من از این بابت خیلی خوشحالم.و چیزی که بیشتر از همه خوشحالم میکنه اینه که نمی دونه من هنوزم خیلی تنهام.

اون شهاب سنگ رو دیدی؟دیدی چقدر سریع از میون ستاره ها عبور کرد؟یه لحظه روشن شد و لحظه ای بعد در ظلمت و سیاهی محو شد.تو هرگز اونو دوباره نخواهی دید.دیدی که چقدر راحت از کنار همه گذشت؟اون موندنی نبود.موتظب باش هیچ وقت به اونا دل نبندی.یه وقت گولت نزنه؟یه وقت روشن روشن نشه و به تو بگه ستارست؟اون دروغ میگه.ستاره نیست.اون شهابه.تو میتونی هر شب به آسمون نگاه کنی و ستاره ی خودت رو درست همونجا که قبلأ بود ببینی.

درسته که بعضی وقت ها نمی بینیش;اما  نا امید نشو.ستاره سر جاشه.اون هیچ وقت به تو خیانت نمی کنه.اون ابر های سیاه و بد ترکیب جلوی چشماتو میگیرن.ولی تو نباید کوتاه بیای.دوباره فردا شب به مهمونی ستاره ها برو;وارد زندگی اونا بشو.دیدی چقدر زیباو مهربان سالیان ساله که کنار هم زندگی میکنند؟اونا تا روز قیامت به همین شکل باقی می مونند و تا عبد با نور عشق همدیگر رو می پرستند

آنچنان آتش زدی بر پیکرم

                                         سوختتم پرپر شدم دم نزدم

آنچنان راحت نگاهم می کنی

                                         باز می سوزم ولی دم نزنم

باز هم گذر کنی از کوی من

                                         در نگاهت چشم می بندم ولی دم نزنم

باز هم بینم تو را با دیگری

                                        ذره ذره آب می گردم ولی دم نزنم

آتش عشقت زبانه می کشد

                                        استخوان هایم فرو ریزد ولیدم نزنم

آتش شرمم مرا ویرانه کرد

                                       خنده هایت را بدیدم ولی دم نزنم 

آدما دیگه به هم قول نمی دن              

برای دوست داشتن هم دیگه نامه نمی دن

می دونن یه روز بازم تنها می شن

از غم در به دری دوباره آواره می شن

چی شده چرا به هم شک می کنین؟

چرا باز عشقتون رو تقدیم هم نمی کنین؟

مگه تو دنیا ی ما چی هست به جز مهر و وفا؟

چرا با تیرگی هااز همدیگه دریغ کنیم؟

بیا تا دنیا هنوز آفتابیه یه قول بدبم

تا که خورشید می تابه زیر قولامون نزنیم         

بر می گردی نمی مونی

اما یادت باشه این دل

چی کشید وقتی نبودی

شایدم اون روز که رفتی

فکر نکردی من برنجم

یا شاید گفتی دوباره

بر می گردی من می خندم

نکنه چیزی شنیدی

از من ساده ی عاشق؟

دیوونم به جون چشمات

هر چی که گفتن دروغه

اگرم که دوست نداری

دیگه من با تو بمونم

خوب اینم دل تو خواسته

مشکلی نیست نمی مونم

ولی تو باید بدونی

این دل سخت و پریشون

دیگه جای تو رو هرگز

به کسی نمیده آسون

یه چیزی می خوام بگم من

یه روز ابری و ساکت

اگه رفتی زیر بارون

یاد من باش و نگهدار حرمت خاطره هامون

_{با این گذشت زمان}

_{با اینکه هر شب گنجشک زمان تاریکی را از پشت پنجره ی اتاقم می برد}

_{و با وجود اینکه نور های طلایی تمام بلور های سفید برف}

                                                                        _{ایوان را ربودند}

_{باز هم چشن انتظار آمدنت نشستم.}

_{تو خود گفتی هنگامی باز می گردی که تمام نسترن ها خوابند...}

                 _{حال بیا...هر شب بیا... باز بیا...}

   _{دیگر زمان آن رسبده.!!!}

_{با پروانه ها زندگی می کردم}

                               _{یادت هست؟}

_{با غم بیگانه بودم}

                            _{یادت هست؟!هان...}

_{صدای خنده یمان در اوج بود .}

        _{فرشته ها بر خوشبختیمان غبطه می خوردند.}

                                   _{زندگی را زندگی می کردیم}

                                                        _{بهشت از آن ما بود}

                                                                         _نیا...

                                                                             _نه...

                                                                                _نیا...

_{اگر روزی دوباره خواهی رفت نیا}

                                  _{بگذار با بهشتت زندگی کنم.بگذار هنوز دوست داشتنت} 

                                                                                              _{را دوست بدارم    ۳۰/۱۰/۸۵}